නොඇරුණු ඇස් ඇර තියා මගෙ පුතු ගති දෙනෙත් පියා

නැගිටින්න මගෙ පුතේ මොකද ඔය  නොඉඳ නුඹ මගෙ උකුළෙ කොහෙද ඔය  අනේ මගෙ රත්තරන් ඇයි කිසිත්  මොකද මගෙ පුතා අද තවම නොම	කරන්නේ නිදියන්නෙ නොකියන්නෙ නැගිටින්නෙ
නොමිනිසුනි මට කියව් මගේ පුතු කළ  මේසා වු දඬුවමක් පුතුට දුන්නේ කිරි බිඳක් මිසක වෙන ඔහු රටක්  තව පුතුන් කීදෙනකු මෙහෙම	වරද ඇයිද ඉල්ලුවද බිලිගන්නවද
කුරිරු සැඩ රළ පතර සිඟිති කය  මේ මහා අහස යට තනිවෙනව  ‘අනේ අම්මේ’ කියා කෑ ගසා  පොරවැදී බැරිම තැන හුස්ම පොද	පෙළන්නැති දැනෙන්නැති හඬන්නැති හරින්නැති
වත්සුණු තැවරූ වුවනත වැලිකැට තැවරෙන්න  කිරි සුවඳැති සිඟිති මුවට කරදිය රිංගන්න සිනිඳු සුවැති ඇතිරිලි මිස පොළොව යහන වෙන්න කවදාවත් කිසි පුතෙකුට මේ දුක අත්වෙන්න	එපා එපා එපා එපා